فــرشــادی » خاطرات

ماه من

فرشاد — Thu, 08 Jul 2010 16:48:45 +0000

به ماه بوسه زدم
به کوه تکیه کردم
به من نگاه کن ببین …
به عشق تو چه کردم …

پ . ن : ( :-* )

تفلد

فرشاد — Wed, 16 Jun 2010 21:27:32 +0000

۱۹ سال پیش در چنین روزی در ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر فردی چشم به دنیا گشود که جهانیان انگشت حیرت در دهان کردند … کسی که جهان را زیرو و کرد … اون کسی نبود جز خودم

پ.ن : عکس های چند روز دیگه رو فیس بوک شیر میشه

با دنده سنگین حرکت کنید

فرشاد — Tue, 09 Feb 2010 07:49:24 +0000

به سراشیبی تند نزدیک می شوید با دنده سنگین حرکت کرده و بهتره که اصلا گاز ندهید چون دنیا بر وفق مراد است.
پس از دو هفته از معجزه ی الهی پیدا شدن موبایلم دیروز یک خبر خیلی خوشحال کننده تر رو دیدم. خبری که وقتی می بینیش یه لحظه به خیلی چیزا فکر می کنی. خاطرات تلخ و شیرین این ۴ ماه که واقعا بیشترش شیرین بود ، چیزهایی که یاد گرفتم، آدم هایی که دیدم همشون وقتی می بینی مهندسی طراحی صنعتی از نوع اصفهانش رو قبول شدی از جلوی چشمت رد می شن . شاید باید باهاشون خداحافظی کنی.

فقط کسایی که باهاشون خداحافظی شده اینجا رو بخونن:
بچه های کلاس ، خوابگاه ، لاین و به خصوص بچه های گل اتاق ۲۳ و تمامی کسانی که تو این مدت باهاتون آشنا شدم ; آخیش من دارم می رم ولی بدونین خیلی خوش گذشت . شب نشینی ها ، کشتی ها ، جو دو ها ، فوتبال ها و سایر رشته های ورزشی که مطمئن هستم شما نبودین صفایی داشت. امیدوارم بازم همدیگرو ببینیم البته جای دیگه غیر از اونجا. فقط گریه نکنین که گریم میگیره ها !!!

و سلام طراحی صنعتی دانشگاه هنر اصفهان …

N95 یا چگونه دزد موبایل خود را بیابیم.

فرشاد — Sat, 23 Jan 2010 19:02:27 +0000

هفته ی پیش وقتی صبح از خواب بیدار شدم و دیدم موبایلم نیست و دزدیدنش خیلی شک شدم و می خواستم بیام تو وبلاگم بزنم زیر گریه اما بعد از تقریبا یه هفته یه معجزه این موبایل خوشگل و نازنینم رو به آغوش گرم اتاق بر گردوند.
البته وقتی بچه های لاین بهم تسلیت می گفتن و حتی آگهی ترحیم هم واسش نوشتن به فکرم نمی رسید یه روز باز ببینمش و شاید سوتی آقا دزده که باید به عنوان بزرگترین سوتی سال حساب بشه باعث شد اینقدر الان خوشحال باشم. البته به دلایل امنیتی و نیز ترغیب حس کنجکاوی شما خوانندگان محترم هیچی بهتون نمیگم تا دلتون بسوزه.هر کی خواست بگه خصوصی بهش میگم. البته باید در اینجا از غیور مردان “کرد “که لطف کردند و موبایل من رو پس گرفتند نیز تشکر کنم و البته ۱۲ هزار تومن نیز ما رو سرکیسه کردند واسه شیرینی (ما که بخیل نیستیم نوش جونشون). و در آخر به افتخار هرچی n95 موجود در دنیاست صلوات

زندگی را عشق است …

فرشاد — Tue, 24 Nov 2009 11:13:46 +0000

کماکان در حال فیض بردن از رشته باحال باستان شناسی هستم که فقط حال خالص است و برای مثال امروز اردو رفتیم معبد سیک های هندی که البته نرفتیم داخل آخه باید عمامه ی هندی میذاشتیم سرمون .
البته تو دانشگاه رشته ی ما جز مشهورترین رشته هاست و تقریبا شهر بازیه ولی میگن ترم اولش فقط اینجوریه اما امیدوارم این روال همچنان ادامه داشته باشه . البته وقتی نذاشتن بریم معبد بجاش رفتیم کتابخانه استاد کامبوزیا همانا سیبیل زیبایی داشتند … خدا رحمتش کنه …

یادگاری

فرشاد — Sun, 01 Nov 2009 10:37:16 +0000

اثری از خودم مزین به امضای هم اتاقی ها و البته خودم …

اینجا دانشگاه است ….

فرشاد — Sun, 27 Sep 2009 06:54:53 +0000

تقریبا یک هفته دوری از اینترنت و دوری از وبلاگ دمار از روزگار ادم در میاره چیزی که در مورد توییتر و فرندفید هنوز ادامه داره . چهارشنبه ی گذشته من به قشر دانشجوی مملکت اضافه شدم توی یه دانشگاه بزرگ که از این ور تا اون طرفش با تاکسی ۱۵۰ تومن میگیرن و هر جا نگاه کنی درخت و چمن و چیز های دیگست که هر کی خواست بهم بگه بهش میگم . اما شهر زاهدان شهری با هوای نسبتا خوب ( حداقل خیلی بهتر از شهر خودم) که حال رفتن داخلش رو نداری و کلن من الان ۴ روزه از خیابون دانشگاه نزدم بیرون یعنی اصلا لازم نمیشه چون از شیر مرغ تا جون آدمیزاد تو دانشگاه یافت میشه . وقتی تو شهره زاهدان بری یاد هند می افتی چون بلوچی های اینجا هم از نظر قیافه هم لباس مثل هندیا و کشور همسایه اینجا که بدلیل نبود حرف سوم الفبا در این کیبورد قادر به نوشتن آن نیستم هستند.
البته باید به سمع شما برسونم که دومین کلاس هم امروز تشکیل نشد و به احتمال زیاد این روند همچنان ادامه داره و ما را در کف اولین کلاس دانشگاه قرار خواهند داد.
اینجا از همه بهتر بچه هاشن از سراسر دنیا من الان کنار یه کردستانی دارم این مطلب رو می نویسم و تا حالا زندگی دانشجویی یکی از بهترین تجربه ها و شیرین ترین اون ها بوده و امیدوارم که همینجور ادامه داشته باشته.

ب.ن ۱: اگه مبخواین بدونین چرا با نوشت نوشتم رجوع کنید به همون دلیل کیبوردی با عرض شرمندگی )
ب.ن ۲: این مطلب رو بدون عکس گذاشتم جهت افزایش قدرت نخیل خواننده و همچنین در کف گذاری آن محترمان.

هزار کیلومتر دور از خانه

فرشاد — Thu, 10 Sep 2009 10:41:10 +0000

اگه بخواین فاصله ی خونه ی من و دانشگاهی که قبول شدم رو متر کنید باید یک خط کشه ۱۰۰۰ کیلو متری داشته باشید که بازم چند کیلومتر رو کم میارید. این فاصله ی من تا دانشگاه زاهدان ، جایی که باستانشناسیش رو قبول شدم می باشد.این هم خیلی بده که بدونید اگه پیاده تا خونتون بخواین برید باید ۱ سال تو راه باشید . اما اینطور که از عکس بالا که فقط نصفش جاشدمعلومه خیلی بزرکه و واسه من بچه کارگردان یه فرصت خوب!! آخه فیلم هنری یعنی نمایش بدبختی اونجا هم تا دلتون بخواد بدبختی وجود داره )
و برای اون طرف بدنم که عاشقه نجومه فرصت رصد کردن ستاره ها از آسمونه زیبای کویر و فرصت برف بازی البته اگه به ما برسه .
به امید روزی که دانشگاه دکتریی که قبول شدم رو اینجا معرفی کنم …

یک هدیه دوست داشتنی

فرشاد — Tue, 01 Sep 2009 15:10:40 +0000

اینکه دیروز در مراسم افتتاحیه حوزه هنری چه گذشت و چه شد به علت ذیق وقت نمیتونم بگم اما نکته ی مهم تر از مراسم هدیه هایی بود که اخر مراسم به همه به خاطر لطفی که کرده بودن و ۲ ساعت علاف شده بودند به همه دادند.
هدیه تشکیل شده بود از ۵ تا کتاب که دو تا از این کتاب ها هم فصلنامه بودند و از ۵ کتاب ۴ تاشون شعر بودند اون هم چه شعر هایی به حق که شاعر هایی بزرگ بودند و آنقدر شعر های زیباییگفته بودند که انسان انگشت به دهان متحیر می شد که اینقدر آدم بیکار می شود . البته یکی از کتاب ها من رو بسیار به فکر واداشت همون کتابی که در عکس اول جلوی عکس است با این اسم :

“هر چه خواستید اسمش را بگذارید”

این کتاب حداقل یک انتخاب برای خواننده گذاشته بود هر چند هنوز در دستور زبان این جمله موندم.و عکس دوم هم اولین صحفش می باشد که باز هم مرا به فکر واداشته است.

من و توییتر (قسمت اول)

فرشاد — Sun, 23 Aug 2009 11:11:59 +0000

پارسال وقتی می گفتن توییتر میگفتم یه مشت بیکار که میگن الان اینجام ، الان اون کارو کردم و … ولی حالا خودم هم معتادش شدم که همانا زندگی خود را در ۱۴۰ کاراکتر خلاصه کنی.
در روز ۲۷ خرداد تولد ۱۸ سالگیم با شمارش معکوس توییتر رو به زندگیم آوردم.که اون موقع اوضاع خیلی بد بود یعنی شاید بد ترین تولد زندگیم . ایرانی ها ناراحت بودن و من بیشتر. . هفته ی بعدش کنکور دادم و تا نیم ساعت قبل ار کنکور توییتر رو ول نکردم (از نشانه های اعتیاد). و کنکور هم تمام شد. بعدش مایکل جکسون مرد و زندگی نیز شیرین اما تلخ بود و بعضی وقتها جو گیر می شدم.بعد رفتم کنکور آزاد تهران که تقریبا ۴ روز توییتر نداشتم . باز هم جو گیر می شدم و بعضی وقتها شعر می گقتم! و باز هم شعر. و یک جمله با نوستالژی خیلی کم و عکس و عکسی از تهران با دوربین خودم که همانا سینما آزادی است. و کسی که در توییتر مینیمال نویسی را آغاز کرد. تعبیر خواب هم در این سایت جواب میدهد. و یادش بخیر یک نماز جمعه ای هم بود. صاحب این اکانت نیز مغزی متفکر دارد ) . البته کاری ندارم بعضی ها در مورد توییتر چه می گویند اما به نظر من توییتر یکی از بهترین سرویس های اینترنت است که باعث میشه آدم به زندگیش امیدوار باشه. تمام

پ.ن: این خلاصه ی توییت های تا آخر تیر ماه بود توییت های بعدی در قسمت بعدی.