فــرشــادی » آسمون

مون اند مارس

فرشاد — Sat, 28 Aug 2010 15:05:07 +0000

چه خوش گفت فریدون فرخزاد :

اگه ماه از آسمون پایین بیاد در بزنه
اگه مرغ بخت و اقبال رو سرم پر بزنه
اگه رعد آسمون داد بزنه،تو سرم هزارتا فریاد بزنه

چون تو مهمون (ماه) منی ،در رو وا نمی کنم
مونس جون منی ، در رو وا نمی کنم
در رو وا نمی کنم ، نه در رو وا نمی کنم

پ . ن : ترجیحا با ریتم ۶ و ۸ بخوانید .

برای آیندگانم …

فرشاد — Wed, 26 Aug 2009 10:29:59 +0000

آیندگان عزیز نمی دانم وقتی این نوشته را می خوانید زمین را سالم تحویلتان داده اند یا یا نه و این را بدانید که من تمام تلاش خود را کرده ام تا چند متر زمینی که در آن زندگی می کردم سالم بدست شما برسد و این را می دانم که شما بر روی چند سیاره ی دیگر قدم گذاشته اید و از کجا معلوم شاید دست اندر دست یک آدم فضایی این نوشته را بخوانید در ضمن اگر مورد دوم صدق می کند سلام من را به ایشان برسانید.
اگر به شما گفته اند که زمان ما خوب بوده و بهتر از روزگار شماست بدانید که کشک است و چرت گفته اند البته باید بگویم که پست های سیاسی را یرای شما آیندگان عزیز حتما فرستاده اند و این پست علمی ، فرهنگی ، هنری می باشد.
خلاصه می دانم تا زمان شما شاید اکسیژن سهمیه بندی شده باشد نمی خواهم وقتتان را بگیرم من فقط یک در خواست دارم ای آیندگان بهتر از جانم من همیشه آرزو داشتم اسمم را در تاریخ بنویسند چه بسا وقتی اسمم را در ابتدای کتاب های تاریخ درسی می نوشتم شوری مضاعف در من بوجود می آید پس در همینجا از شما تقاضا دارم که اگر خدای نکرده اسم من در تاریخ نیست همین الان اسم من را بنویسید و آدرسه سایته بنده را نیز در زیر آن درج نمایید.
یک سوال هم داشتم که تقاضا دارم پاسخ آن را زیراسم بنده در تاریخ بنویسد. به ما می گفتند که یه آدمی بنام گالیله گفت زمین گرد است بعد در دادگاه به غلط کردم افتاد بعد به ما گفتند که آن بدبخت مادر مرده راست گفته و زمین گرد است حال بگذریم که در زمان ما هم کسانی رفتند دادگاه و به غلط کردم افتادند . فقط خواستم بدانم زمین واقعا گرد است؟
ضمن تشکر از پاسخ شما لطف کنید جهت شادی روح ما یک عدد بوق با ماشین های پرنده بزنید که ما از اینها ندیده ام و خیلی ممنون می شوم.

با تـشـکر
فرشـــــاد

ستاره های خاموش

فرشاد — Tue, 18 Aug 2009 09:24:06 +0000

چند شب پیش کوچه ی ما مهمانه لامپ هایی بود که از شدت نور پدر بزرگ لامپ های صد وات حساب میشوند (یک چنین چیزی) همان لامپ های نارنجی که تمامه خیابان های ایران را روشن کرده اند . البته خودشون بهش میگن مه شکن.
ولی این لامپ ها ی خوشگل و با کلاس که مردم خیلی دوست دارند بلایی بر سر آدم ها می آورند که حالا حالاها درک نمی کنند.
تعداد چراغ های شهر ما به نسبت تهران خیلی کمتر است و وقتی بچه بودم از این هم کمتر بود و با این تفاوت که آنها آبی بودند و نوری به این با نفوذی نداشتند. آن موقع می شد ستاره های پررنگ آسمان را دید ستاره هایی که به نسبت کویر هیچ بودند اما باز آدم فکر می کرد که ستاره ای هم وجود دارد ولی حالا شاید باید یک ساعت تلاش کنی تا ستاره ی قطبی را ببینی فقط بخاطر این چراغ های بزرگ و پر نور که شهر را روشن و آسمان را خاموش می کنند . شاید روزی و قتی به آسمان نگاه کنی دایره ی کم نوری را در آسمان ببینی و در کتاب علوم بنویسند بچه ها این ماه است و با چشم غیر مسلح خوب دیده نمی شود. شاید دیگر کسی نتواند ستاره ها را بشمارد چون ستاره ای نیست.حالا فکر کنم دب اکبر از اصغر هم کوچکتر شده و دیگر صور فلکی ها که هیچ.

پ.ن :البته در این اوضاع که ستاره ی آسمان شهر های ما ایرانی ها خاموش شده همیشه می گفتم کاش ستاره ی دلمون خاموش نشه اما تو این چند ماه میبینم که ستاره ی دلمون خاموش که نشده بلکه داره چشمک هم میزنه به امید طلوع ماهه آسمونه دله همه ی ایرانی ها.