“صیام سلطانی”

و در ادامه ی گفته هایت :
زندگی صحنه ی یکتای هنرمندی ماست
هر کسی نغمه ی خود خواند و از صحنه رود
صحنه پیوسته به جاست …

امشب از آسمان دیده ی تو
روی شعرم ستاره می بارد
در سکوت سپید کاغذ ها
پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب آلودم
شرمگین از شیار خواهش ها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتش ها

آری، آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیدا ست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیبا ست

از سیاهی چرا حذر کردن
شب پر از قطره های الماس است
آن چه از شب به جای می ماند
عطر خواب آور گل یاس است

آه بگذار گم شوم در تو
خفته در پرنیان رویاها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زندگی چه می خواهم
من تو باشم … تو … پای تا سر
زندگی گر هزار باره بود
بار دیگر تو … بار دیگر تو

آنچه در من نهفته دریایی ست
کی توان نهفتنم باشد
با تو زین سهمگین طوفانی
کاش یارای گفتنم باشد

بس که لبریزم از تو، می خواهم
بدوم در میان صحراها
سر بکوبم به سنگ کوهستان
تن بکوبم به موج دریاها

بس که لبریزم از تو، می خواهم
چون غباری ز خود فرو ریزم
زیر پای تو سرنهم آرام
به سبک سایه ی تو آویزم

آری، آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه نا پیدا ست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیبا ست

فروغ فرخزاد
تهران – ۱۳۳۵